Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Οι αγριοκερασιές στο “ρέμα της Κρανιάς” του Γέρμα Καστοριάς.

Ανθισμένη κερασιά και ώριμα κεράσια της
στο ρέμα της Κρανιάς.

Ο Γέρμας Καστοριάς βρίσκεται, ως γνωστόν, στο μέσον μιας ειδυλλιακής κοιλάδας, που διαθέτει θαλερούς λειμώνες και αείρροα ποταμάκια και ρέματα. Ένα απ' τα εν λόγω ρέματα, το βαθύτερο και ομορφότερο όλων, είναι της Κρανιάς, που βρίσκεται ανάμεσα στα ψηλά βουνά Σαρακίνα και Αμάραντο, και μάλιστα οριοθετεί τη σύγκλιση κι επαφή αυτών.
Η κεφαλή (αρχική πηγή) του ρέματος της Κρανιάς βρίσκεται στην τοποθεσία Κρέστα Κορησού, ενώ η απόληξή του στην περιοχή Κοκκινονέρι του Γέρμα. Η κοίτη του είναι βραχώδης με αλλεπάλληλους μικρούς καταρράκτες και οι όχθες του ψηλές και πολύ απότομες, καλυπτόμενες εξ ολοκλήρου από πυκνή βλάστηση διαφόρων φυλλοβόλων δέντρων και θάμνων. Τα πολυπληθέστερα από τα δέντρα αυτά είναι οι βελανιδιές, οι γάβροι, οι ιτιές, οι λεπτοκαρυές, οι θράψοι και οι αγριοκερασιές. Ειδικά οι αγριοκερασιές είναι αναρίθμητες, βρίσκονται δε μεμονωμένες ή κατά ομάδες σε πολλά σημεία της διαδρομής των νερών του ρέματος.
Ανθισμένη αγριοκερασιά
στην τοποθεσία Κρέστα Κορησού.
Οι φυσιολάτρες κάτοικοι της υπόψη περιοχής, που διέρχονται συχνά κι εποχούμενοι απ' την οδό Γέρμας – Κορησός, η οποία είναι κατασκευασμένη στην ανατολική όχθη του ρέματος της Κρανιάς, γνωρίζουν καλώς τις εκεί υπάρχουσες πάμπολλες αγριοκερασιές κι ένεκα τούτου, όταν αυτές ανθίζουν κατά την Άνοιξη στέκονται και θαυμάζουν την θεσπέσια ομορφιά τους, όταν δε ωριμάζουν τα κεράσια τους κατά τον μήνα Ιούνιο, τα συλλέγουν και τα γεύονται με απόλαυση.

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

Ο καιρός των κερασιών Les temps de cherishes(Aπόσπασμα)

Την Κυριακή 28 Μαρτίου 1871

Μέσα σε αυτήν την δεντροστοιχία του ονείρου θα βαδίσουμε μόνοι
Και θα ευχόμαστε ατέλειωτη να ναι
Αφού μόνο χάρη σε μας ωρίμασαν σήμερα τα κεράσια
Και το αηδόνι ξέρει το τραγούδι του να τραγουδάει πια
Αγαπώ τον καιρό που της κερασιάς το άνθος την καρδία τρυπά
Αυτός ο πόνος είναι κακός όπως η ωρίμανση του Μάη
Εγώ πάντα ξέρω πως την καρδιά μου θα πληγώσεις
Και όμως την αγάπη μου σου δίνω, είναι δική σου!
Πάλι τα κεράσια ωρίμασαν και στέκομαι μόνη μου εδώ
Και το αηδόνι το τραγούδι του δεν θα τελειώσει…


Jean Baptist Clément (1836 – 1903), Αφιερωμένο στον μεγάλο έρωτα, την Λουίζα.


Η κερασιά τολμηρό ποίημα του εμπειρίκου.http://tiestiousia.blogspot.com/2011/03/blog-post_19.html


Ευωδιαστά και κατακόκκινα αγριοκέρασα.

Οι αγριοκερασιές του Σελτσιώτη ανθισμένες
στο Κοκκινονέρι.  Στο βάθος διακρίνεται ο Γέρμας.

Ανθισμένες αγριοκερασιές.

Κλαδίσκος αγριοκερασιάς με ώριμα
αγριοκέρασα.



Αγριοκερασιά με τα κόκκινα κεράσια της.

Αγριοκερασιές ανθισμένες στο ρέμα
της Κρανιάς. Στο φόντο πλαγιά της Σαρακίνας.

Κλωνάρι αγριοκερασιάς με αγριοκέρασα.

Μικρούλα αγριοκερασιά ανθισμένη.



Ανθισμένες αγριοκερασιές στην περιοχή Κρέστα Κορησού.




Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Ανθισμένες κυδωνιές και πασχαλιές σε εξωαστικό κήπο του Γέρμα

Ανθισμένες κυδωνιές και πασχαλιές
και στο βάθος ο Γέρμας (μερική του άποψη).
Στησίχορος (ποιητής και συγγραφέας) (630 - 555 π.Χ.)

 Αρχαίο ποιητικό κείμενο

πολλά μεν Κυδώνια μάλα ποτερρίπτουν ποτί δίφρον άνακτι,
πολλά δε μύρσινα φύλλα
και ροδίνους στεφάνους ίων τε κορωνίδας ούλας.

Μεταφράσεις

1) Πολλά κυδώνια ρίχνανε στου βασιλιά το αμάξι,
φύλλα πολλά σμερτιάς,
στεφάνια από τριαντάφυλλα κι άλλ᾽ από μενεξέδες
σγουρούς πλεγμένα.
(Μετ. Ηλ. Βουτιερίδης)

2) Πολλά τα κυδώνια που έραιναν το άρμα του βασιλιά,
πολλά τα φύλλα της μυρτιάς, και τα στεφάνια των ρόδων
και οι σγουρές πλεξούδες από ζουμπούλια.
(Μετ. Ι.Ν. Καζάζης)

Σημειώσεις. 1) "έραιναν με κυδώνια" , προφανώς - δηλαδή με άνθη κυδωνιάς.
2) Ο πανέμορφος κήπος (δεντρόκηπος) είναι του Κώστα Τ. Αλεξίου και βρίσκεται στην περιοχή “Άι-Θανάσης” του Γέρμα.
3) Οι φωτογραφίες ελήφθησαν στα τέλη Απριλίου 2018.




Οι κυδωνιές του δεντρόκηπου ανθισμένες.
Στο βάθος η τοποθεσία "Πλάκες".







Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Κάτω απ’ τη δαμασκηνιά.


(Ποίημα N. Cocaro. Μετάφραση Β. Βιτσαξή).

Κάτω απ’ τη δαμασκηνιά την ανθισμένη,
μέσα στους πράσινους τους κάμπους,
φέρνω στο νου το ον και το μη ον του Τάο.
……………………………..
Ανασηκώνω που και που το χώμα το δροσάτο με τα χέρια
και νιώθω πώς είμαι ένα κομμάτι από το σύνολο.
Κι όμως δεν είμαι τίποτα.
……………………………
Δεν χρειάζεται κανείς να πλένει κάθε μέρα
του κύκνου τα φτερά για νά ’ναι κάτασπρα.
…………………………..
Το μάθημα είναι τούτο,
αμέτρητοι ανοίγουν δρόμοι μέσα μου
κάτω απ’ τη δαμασκηνιά.









Τάο (yin yang)

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Ά ν ο ι ξ η (Ποίημα Ν. Cocaro. Μετάφραση Β. Βιτσαξή).


Ο πανέμορφος Γέρμας Καστοριάς.
Στην πατρίδα μου έρχεται η Άνοιξη,
ήρθε κι ο Δείπνος ο Μυστικός.
Γελώντας θα κατηφορίσουμε τις καταπράσινες πλαγιές
και με περισυλλογή θα τις ανηφορίσουμε.
………………………
Ματωμένα χέρια, με ρόζους και με κάλους φορτωμένα,
θα υψωθούν στον αγώνα για την επιβίωση,
για να γιορτάσουμε την Άνοιξη
όλοι στο περιβόλι της αγάπης.
……………………..
Γιορτάζοντας την Ανάσταση έτσι,
με φανούς αναμμένους,
κρατώντας τους σε θέση λαμπαδηφορική,
θα πορευόμαστε στο δρόμο της ειρήνης και της νίκης.
…………………….
Και τα παιδιά θα γελάσουν εγκάρδια,
δίχως χαχανητά,
γεμάτα ελπίδα,
γιατί η Άνοιξη θα ’ναι δική τους υπόθεση.

Τα εύοσμα αγριολούλουδα του Επιτάφιου,
ενορίας Γέρμα.




Το ρυάκι της "Μαύρης Πέτρας"
στο όρος Μουρίκι Γέρμα.


"ήρθε κι ο Δείπνος ο Μυστικός".
Εικονίδιο του Μυστικού Δείπνου, έτ. 1775,
στον ενοριακό ναό του Γέρμα.
















Κρανιά ανθισμένη στο βουνό Αμάραντος Γέρμα.





Τετάρτη, 27 Δεκεμβρίου 2017

"Χαμένη Πατρίδα". Ποίημα Nicolas Cocaro

Το χιλιόχρονο πλατάνι
στη Μαυριώτισσα Καστοριάς.
Εισέβαλε η θλίψη βάρβαρα
στο τοπίο του χειμώνα
και τα πουλιά έψαχναν μάταια
να ξεχώσουν κάτι από τα χιόνια.
…………………………………
Η ασπρίλα θύμιζε θάνατο
απ’ τα τζάκια των ανθρώπων
δεν έβγαινε καπνός
κι ο ουρανός δεν έχει πια γαλάζιες αχτίδες.
…………………………………………....
Νοσταλγία για τη δική μας πατρίδα μάς περιζώνει.
 Αγαπημένη πατρίδα του ονείρου μας.
Αχ! Να σε βρούμε
για να μην πεθάνουμε ποτέ!...

Μετάφραση Βασίλη Βιτσαξή 

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

«Φθινόπωρο». Ποίημα Γιάννη Καρατζόγλου.

Δάσος Βελανιδιάς στον Γέρμα Καστοριάς.
Φωτό 30 Οκτωβρίου 2017.
Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν.
Δηλαδή, πάντα τα φύλλα πέφτανε τούτη την εποχή,
οι μέρες μικρές, το φως λιγοστεύει, πρωί σκοτάδι ακόμη,
αρνιέσαι να φορέσεις μάλλινα, ελπίζεις σε μέρες γλυκές,
αλλά, φθινόπωρο. Τα φύλλα πάντα πέφτουν.
Αδήριτα φθινόπωρο. Κι αν δεν το λέγανε οι όψεις και τα χρώματα
το λέει το βάσανο της καθημερινής επιστροφής στα περασμένα,
τους μίτους που πας να διασώσεις κι αυτοί ξεφτίζουν βαθμιαία
πέφτοντας με τις γκρι βροχές σε λασπωμένες μνήμες.
Φθινόπωρο. Τα φύλλα πέφτουν. Σαπίζουνε τα φύλλα
στις μακρινές αλέες των βόρειων πόλεων που συνήθισες
κι ένας κρύος αέρας τα παρασέρνει στα χαντάκια.
Φθινοπωριάζει. Η λέξη αγάπη σε έκπτωση.
Το μόνο μέλλον σου, Χειμώνας.


















Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Στο βουνό Μουρίκι, περιοχή Πιργιόν’, του Γέρμα (25-8-2017).

Αιωνόβιες οξιές στην τοποθεσία Πιργιόν'.
Το βουνό Μουρίκι (υψ. 1703 μ.) είναι γνωστό σε όλη την Ελλάδα για τα λημέρια επ' αυτού των κλεφτών και αρματολών της παλαιάς εποχής και για τις φυσικές ομορφιές του. Οι πλαγιές, οι ράχες και οι λαγκαδιές του καλύπτονται από πυκνά δάση οξιάς, βελανιδιάς και άλλων φυλλοβόλων δέντρων, ενώ οι βαθιές χαράδρες και οι ρεματιές του διαρρέονται από  αστείρευτα ρυάκια και ποταμάκια.
Μία από τις ομορφότερες περιοχές του Μουρικιού βρίσκεται στη μεσημβρινή πλευρά του, σε υψόμετρο 1100 μ., και ονομάζεται απ’ τους κατοίκους του Γέρμα «Πιργιόν’» (= πριόνι). Η τοποθεσία αυτή απέχει απ’ την πλατεία του Γέρμα μόνο περί τα 4 χιλιόμετρα και ο μεταξύ τους δρόμος είναι ασφαλτοστρωμένος και άνετος. Εκ του λόγου τούτου, μερικοί φυσιολάτρες του Γέρμα, ηλικιωμένοι κυρίως, μεταβαίνουν πολύ συχνά στο Πιργιόν, καθ’ όλες τις εποχές του έτους, και βλέπουν και θαυμάζουν τις πάμπολλες ομορφιές του (σ.σ. οι νεώτεροι Γερμανιώτες δεν έχουν σχετικά παιδικά βιώματα και γι’ αυτό προτιμούν να χασομερούν στην πλατεία του χωριού!). Ένας εξ αυτών των φυσιολατρών μετέβη την Παρασκευή 25 Αυγούστου 2017 στην αναφερόμενη δασική τοποθεσία, περπάτησε μέσα στο πυκνό δάσος της με τις αιωνόβιες οξιές, νίφτηκε με το γάργαρο νερό των ρυακιών της κι έλαβε αρκετές φωτογραφίες που τις παρουσιάζει εδώ.

Όνειρο στο δάσος
(ποίημα Αντώνη Γκαντζή)
Όταν χάνεσαι στο δάσος θεληματικά,
(φυγάς απ’ τα κοινά της κάθε μέρας),
 γυρεύοντας το σπάνιο μανιτάρι του παραμυθιού,
 γίνεσαι ίσκιος διάφανος που όλο κυλά
και συνυπάρχεις με τις δροσοσταλίδες...
………………………………………….
Πυκνοί κισσοί το μέτωπό σου στεφανώνουν
και δέντρα γιγαντόσωμα - ουράνιες σκάλες - σε καλούν.
Τόσο μικρός λοιπόν; τόσο μικρός; αναρωτιέσαι.
Αίφνης, μια ηλιαχτίδα, περνά τα φύλλα
και πέφτει εκεί μπροστά σου!
……………………………...
Και να το θαύμα! Ιδού το όνειρο το επιθυμητό!
Σαν προσφορά στα μάτια σου, σ’ απόσταση ανάσας
φυτρώνει ποικιλόχρωμο το σπάνιο μανιτάρι!
Να που δεν είσαι μόνος, μα πρέπει να θυμάσαι,
πως αν το αγγίξεις θα σβηστεί στον κόσμο του και πάλι!
…………………………………………………………
Βιάστηκες όμως... Το ελησμόνησες απ’ την πολλή χαρά σου
κι αμέσως γίνηκε καπνός στους μυρωμένους ίσκιους.
Στο άγγιγμά σου χάθηκε το σπάνιο εκείνο πλάσμα
και τώρα εσύ ξοπίσω του γυρεύεις το χαμό σου...

Βλέπε για το δάσος: http://blogs.sch.gr/gymlampe/files/2014/06/forest-source-of-inspiration.pdf

Μεγάλη οξιά δίπλα σε ρυάκι.



Μικρός καταρράχτης στο Πιργιόν'.

Πυκνό δάσος οξιάς.

Ο κορμός γέρικης οξιάς.

Τα πρόβατα τιου Γιώργου Κ. Τάσιου στο Μουρίκι.

Ο πιστός φύλακας των προβάτων του Γ. Τάσιου.

Οι χαρακτηριστικές "Δυο οξιές"


Οξιά και βράχος.

Οξιές.

Μερική άποψη του Γέρμα, Αριστερά στο βάθος
το θρυλικό βουνό Μουρίκι. (φωτο 25-8-2017)