Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Στη λίμνη (του Γέρμα).  Ποίημα W. Β. YEATS.

Θα σηκωθώ να φύγω τώρα, στη λίμνη (του Γέρμα) θα σταθώ,

με λάσπη και καλάμια την καλύβα μου θα χτίσω,

εννιά αυλακιές φασόλια ως και κυψέλες θα ’χω κει,

και μόνος μου μες στη βουή των μελισσών θα ζήσω.

Κάποια γαλήνη θα ’βρω εκεί, μια και η γαλήνη στάζει αργά,

από το πέπλο της αυγής ως τ’ άσματα των γρύλλων.

Εκεί ’ναι οι νύχτες φεγγερές, τα μεσημέρια είναι πυρά,

και τα βραδάκια γέμουνε απ’ τα φτερά των σπίνων.

Θα σηκωθώ να φύγω, γιατί με φως και σκοτεινιά

ακούω της λίμνης το νερό να γλείφει την πλαγιά,

κι ενώ στου δρόμου στέκομαι τη γκρίζα τη γωνιά,

στα φύλλα της καρδιάς μου ηχεί της λίμνης η φωνή.


(«Μυθολογίες και οράματα», εκδ. Γαβριηλίδης. Διασκευή κειμένου Γ.Τ.Α.)

ΣΗΜΕΙΩΣΗ. Για τις φυσικές ομορφιές του Γέρμα βλέπε:

https://sites.google.com/site/kepegerma/

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Εικόνες απ' την παγωμένη λίμνη του Γέρμα. Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2017.

Στην παγωμένη λίμνη
Ποίημα : Robert Frost (1874-1963)

Ποιανού είναι τα δάση αυτά, θαρρώ πως ξέρω.
Αν κι είναι η κατοικία Του πέρα στο χωριό.
Δεν θέλει να με δει στα δάση του να στέκω
το χιόνι που πυκνώνει να θωρώ.
...............................................
Παράξενα που τ’ αλογάκι μου θα νοιώθει
να στέκει – δίχως νά ’ναι φάρμα εδώ κοντά –
ανάμεσα απ’ τα δάση και την παγωμένη λίμνη
στου χρόνου την πιο σκοτεινή νυχτιά.
...............................................
Τα κουδουνάκια από τα χάμουρα τινάζει
μήπως λαθέψαμε σαν να ρωτά.
Μόνο το σάρωμα ακούγεται του ανέμου
κι οι νιφάδες που στρώνονται απαλά.

...................................................
Ωραία, βαθιά και σκοτεινά τα δάση οπού ’ναι.
Μα έχω υποσχέσεις να εκτελέσω εδώ
κι ωσότου κοιμηθώ έχω να κάμω δρόμο
κι έχω να κάμω δρόμο ωσότου κοιμηθώ.

Μετάφραση: Μελισσάνθη